ใกล้แล้วสินะ...มันใกล้ถึงวันที่ฉันต้องตัดสินใจ

เพียงเพราะเธอต้องการจะไปใช่หรือป่าว

ทำไม...ทุกๆอย่างมันถึงดูเย็นชากับฉันทุกด้าน

ทำไม...คนที่เธอเดินจากไปต้องเป็นฉัน

ทั้งๆที่เธอก็รู้ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน

ทั้งๆที่เธอก็รู้ว่าฉันต้องทำใจไม่ได้

ครั้งนั้นที่เธอกลับมา...มาบอกว่ารักฉัน

รู้มัยฉันดีใจมาก...เพราะคิดว่าเธอคงไม่เดินจากฉันไปอีกแล้ว

ฉันเคยให้อภัยเธอได้...ทั้งๆที่มันแสนเจ็บปวดกับการที่เธอเดินจากไปในครั้งแรก

ฉันคิดมาเสมอ...หากเธอเดินจากฉันไปอีกครั้งฉันคงไม่เจ็บปวดมากกว่าครั้งนั้นอีก

เพราะฉันเคยรับรู้ความเจ็บปวดนั้นมาแล้วมันคงไม่เจ็บแบบนั้นอีก

แต่ไม่ใช่เลย...การกลับมาเพื่อจากไปอีกครั้งของเธอ

มันทำให้ฉันเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิมสะอีก

เธอจะรู้มัย...ทำไมฉํนต้องร้องไห้มากมายแบบนี้

กับเธอคนที่ไม่เคยรักฉันจริงๆเลยสักครั้ง

เธอจะรู้มัย...ทุกวันนี้ฉันยังคงทำใจไม่ได้กับการเดินจากไปแบบนี้...

แบบที่เธอไม่เคยรับรู้หรือจะเข้าใจได้เลยว่า...

คนข้างหลังที่เธอได้เดินจากมาเค้าจะเป็นอย่างไร

ทุกคำพูดทุกการกระทำมันยังคงฝังอยู่ในความรู้สึก

ตอนนี้ฉันเพียงรอว่าสักวันเธอจะกลับมาหาฉันหรือป่าว...

ทำไมฉันจะต้องทำแบบนั้นฉันก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ทำไมฉันจะต้องรักคนที่ทำร้ายความรู้สึกของฉันได้มากมายขนาดนี้

ทำไมฉันจะต้องรอคนที่เดินจากฉันไปครั้งแล้วครั้งเล่า

ทำไมคนที่บอกว่ารักฉันกลับเป็นเธอ...คนที่ไม่เคยรักฉันจริงๆ

ยิ่งนับวันยิ่งใกล้ถึงวันที่ฉันจะต้องเดินจากเธอไป...เข้าไปทุกที

แต่ทำไมฉันจึงไม่อยากให้มันมาถึง...ทำไมฉันยังอยากจะรอเธออยู่แบบนี้

ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่า...มันเจ็บ...มันเจ็บมากกับการรอคอยที่เธอไม่เคยหันมามอง

เจ็บนะ...เจ็บจริงๆ...เจ็บที่ใจทำไมมันต้องเป็นแบบนี้

ฉันยังจำคำที่เธอบอกว่า"คิดถึงนะ"ก่อนเราจะจากกันได้

ทำไมเธอต้องบอกคิดถึงฉันทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่า...เธอกำลังจะจากฉันไป

ทำไมเธอจะต้องกลับมาทุกครั้งที่ฉันกำลังใกล้จะหยุดน้ำตาได้

ทุกวันนี้บอกเธอได้คำเดียวเลยว่า...เหนื่อยนะแต่ก็จะรอเธอ

ฉันจะรอเธอนะ...จนกว่าน้ำตาที่มีเมื่อ"คิดถึงเธอ"...จะหยุดไหลออกมา